Rozdział 2

-Za naszą przyjaźnią.
Za codziennymi rozmowami.
Za tym, że mogłam ci powiedzieć wszystko co miałam na języku.
A najbardziej za tym co nas łączyło.-dodałam po chwili.
-Nie wiem co powiedzieć, Mia.Mi też tego brakowało, przez wiele miesięcy.Teraz przytrafiła nam się szansa od losu, do naprawienia tych relacji.
-Co masz na myśli?
-Spędzajmy ze sobą dużo czasu tak jak wtedy, biegajmy codziennie rano.Róbmy głupie, szalone rzeczy.Pamiętasz jak staliśmy na środku ulicy i wykrzykiwaliśmy jakieś głupie rzeczy?
-Ta kobieta z przystanku zadzwoniła na policję.
-Wylądowaliśmy w areszcie.
-To były wrażenia.-zaśmialiśmy się.
-Pewnie twój ojciec już się martwi.Do zobaczenia.-powiedział i zniknął w lasku.
-Dobranoc, do jutra.-pożegnałam się i weszłam po cichu do wnętrza.Udałam się do swojego pokoju niezauważalnie.Mistrzostwo!Przebrałam się w piżamę i położyłam do łóżka.Zasnęłam pełnia wrażeń.
~*~
Ubrana w dres i adidasy z samego rana zeszłam na dół.
-Tato, idę biegać.-poinformowałam go i trzasnęłam drzwiami.Pobiegłam na plaże i zaczęłam biec własnym tempem.Gdzieś w głębi serca miałam nadzieje, że spotkam Matthewa.To całe miejsce mnie przerażało, a najbardziej ta latarnia.Po co ojciec ją kupił tego nie wiem.Nagle poczułam czyjąś obecność.Na całe szczęście był to Matt.Przytuliłam się do niego.

-A to za co?-spytał najwidoczniej zdziwiony.

-Za to, że jesteś.

-Boisz się?

-Nie, ale to miejsce mnie przeraża już nie jest takie jak wtedy.

-Pamiętaj zawsze możesz na mnie liczyć.Przy mnie jesteś bezpieczna.

-Słyszałam już gdzieś te słowa.

-Mia, zostaw przeszłość i żyj tą pieprzoną teraźniejszością.

Podeszłam do oceanu i spojrzałam w niekończącą się wodę.To miejsce było takie magiczne i tajemnicze.Intrygowało mnie.

-Kto pierwszy przy tym drzewie ten wygrywa. -poinformował mnie.Biegłam ile miałam sił w nogach nagle upadłam.Matthew podbiegł do mnie i popatrzał na mnie spanikowany.

-Noga, strasznie boli.-powiedziałam przez łzy.

-Pomogę Ci wstać. -pociągnęłam go w moją stronę i zrobiłam tak aby leżał obok mnie.Popatrzałam mu prosto w jego oszałamiająco błękitne oczy.Był taki spokojny i opanowany.Zbliżyłam się do jego twarzy.Czułam jego miętowy oddech, zawsze był taki świeży.Pocałowałam jego pełne, spierzchnięte usta.Nasz pocałunek był taki lekki i romantyczny.Czułam się wspaniale.

-Całujesz lepiej niż w gimnazjum.-zaśmiał się.

-Za to ty jesteś taki jak wtedy.To ciebie trzeba pierwszego pocałować.Czy mi się wydaje, że to pierwszy powinien całować chłopak.

-Nie denerwuj się tak, złotko.Musimy pomyśleć co z twoją kostką.

-Z kostką wszystko dobrze.

-Czy to był podstęp.

-Sam byś tego nie zrobił dlatego musiałam spróbować pierwsza.-powiedziałam i pobiegłam w głąb lasu.